|
უფალო, ყური მოაპყარ ჩემკენ, თხოვნა მაქვს მცირე და უმნიშვნელო, რაკი არ მკითხე და ისე შემქმენ, რას იზამ, შენვე უნდა მიშველო.
მათ ვტოვებ, როგორც წმინდა ნაწილებს, მგონი არც ვინმეს ვალი მიმყვება, არც წყევლა - კრულვით ვინმე მაცილებს.
სიკვდილშიც არვინ არ მეცილება, ვიცი, გარდაქმნა ბევრჯერ მომელის, ბევრი მომელის სახეცვლილება.
უსასრულო და უსწორ - მასწორო, ფრთოსნად, ბალახად, წვიმად მოსული, მშობელ ქვეყანას არ მომაშორო.
სადაც მის მცველად უნდა ვმდგარიყავ, ფრინველად ქცეულს, მცენარედ ქცეულს, საქართველოდან ნურსად გამრიყავ.
როგორც სიმაღლის ნატვრა მთასვლელებს, მე თვით სამოთხის ნათელშიც შესულს სამშობლოს ნატვრა არ მომასვენებს.
ვიცი, არ უნდა ამას მისნობა, ჩემს სულს სამშობლოს სიშორე მოკლავს, როგორც ჰაერის უკმარისობა.
ყოვლის შემნდობი, რისხვის გარეშე, მე ერთადერთი მაქვს სათხოვარი “იქაც” მამყოფოს მშობელ მხარეში!.. |
