|
- ჰეი, საით მიდის მდუმარე ლაშქარი, სისხლიან აბჯარში მჯდარი, არაგვის ტოტივით დამშრალი, ფეხქალამნიანთა ჯარი?
და ლაშქარს მედროშედ ვინ უდგას თავში? - სამასნი არიან… და სამას ლეგენდას შავი ანგელოზი მიუძღვით ცაში…
ლაშარის, ლომისის, გუდანის ყმები, შეგუებულნი მარადისობას, როგორც ქარქაშებს ხმლები… |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • შოთა ნიშნიანიძის პოეზია |
