|
ღმერთო, ყოველ ჟამს გემდური, მაქვს შენთან სამდურავია, სიცოცხლე მწარე მოგვეცი, თავს მტერი უთვალავია.
გავხდით ვით მომაკვდავია, ნაშრომი მტერმა წაგვართვა, მარტოღა დაგვრჩა თავია.
ხმა ვერსად მიგვიწვდენია; სიმართლის თქმისთვის გვიჭერენ, აზრი ვერ დაგვიწერია.
რადგან სიმართლე სწერია: გზად მივალთ - წინ გვეღობება ურიცხვი ბილწი მტერია.
ვით სალი კლდის ნაჭერია; სიმართლის დროშას ავმართავთ, ძალ-ღონე კვლავ შეგვრჩენია.
ვიცანთ ცხოვრების ძალია, მტრისა უღლისა მონობის ჩვენ აღარა გვაქვს ვალია! |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • იოსებ დავითაშვილის პოეზია |
