|
ზეცა, ცვარჩამონამული, მთებს ეფერება გოლიათს, დამარცხებული მამული გამარჯვებული გვგონია.
წლები ავ სიზმრებს გვისევენ, მიტაცებული მიწები ჩვენი გვგონია ისევე.
ღმერთო, რად მოგვეც ნება და სულ ჩვენი ხელით დაიქცა კარგი თუკი რამ გვებადა.
მორჩა საზსა და ქამანჩას, ჩვენივე ნებით შეირყვნა, წმინდა თუ რამე გაგვაჩნდა.
რის ცეცხლი და აგონია... სულ მუდამ სისხლმომდინარე ინით ნაღები გვგონია.
ვტეხეთ, მივუგდეთ ავყიებს, ერის სუყველა სამანი ერთობლივ მიმოვარყიეთ.
ვარდიც უყვედრად იეფობს... ,,ვაი, რა კარგი საჩინო, რა ავად მიგიჩნიეთო.“
მთებს ეფერება გოლიათს, დამარცხებული მამული გამარჯვებული გვგონია. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • მანანა ჩიტიშვილის პოეზია |
