|
არა ლომი და არა არწივი შენ იყავ შენი ქვეყნის მხედარი, კაცთაგან თვითონ ღმერთის ნაწილი, სიკვდილ-სიცოცხლით დაუდეგარი.
გწვავდა სამშობლო ალმოდებული. და შენი სული, ასე მგონია, თვით ფსალმუნშია ამოვლებული.
სამარადისოდ ვერვინ ვერ მოშლის, შენი სახება უკვდავი ესე, შუქივით დადის საქართველოში.
შენ ზარდე მიწა თავისუფალი, შენ დაუპყარი ქართველს მეჩეთიც, იქაც შეგყავდა ჩვენი უფალი.
შენი სიცოცხლის ვართ მადლობელი. შენი დემეტრეს „შენ ხარ ვენახი“ სულს გვინთებს, როგორც საგალობელი. |
