|
ჩემო ქართველო! შუბმოღერილი თეთრ ცხენზე თეთრი გეჯდა იმედი ვის მოუხრიდი ამაყ ქედს მერე, თავს ვის წინაშე დაიმცირებდი.
მოყვასის ძებნის მცნებას მისდევდი და მაინც მარტო იყავი მუდამ, გულსაც ამიტომ ვერ იმვიდებდი.
არ გღირსებია შვებაც მცირედი, თუმცაღა ავის მოსურნის ჯიბრზე უფრორე მეტად გაგვიძლიერდი.
სიფხიზლეს ითხოვს ხვალის იმედი, თორემ ამ აშლილ სუფრის გნიასში თავს ფიქრით რატომ აიტკივებდი...
და ჰა, მესამის ზღურბლთან მივედით... და ფიქრის შემდგომ - ეს რა მართლის თქმად, რა მრისხანებით აგვიხმიერდი. |
