|
სიზმრად ვნახე საქართველო სისხლის ზღვაში ბანაობდა და დროშა კი დაფლეთილი ქარის ფრთებზე ქანაობდა.
დავყურებდი იმ ნაპირებს, სადაც ნაშთი ჩახეოდა მკერდგაპობილ მებრძოლ გმირებს;
ძველ აკლდამებს წინაპართა, სადაც ერმა ივერიის სისხლის დროშა ზე აღმართა.
ისე დაჭკნა და დაკნინდა, რომ სხვას მიაქვს ჩვენი სულის სიამაყე წმინდათ წმინდა?!
მაგრამ მკრთალსა და უბედურს, ნუ, ნუ დამდებ ბრალს წარუშლელს, ნუ მომასმენ შენს საყვედურს.
რომ ყოველთვის ერთსა ჩმახავს მაშ, რა ვუყო, გენაცვალე სად ვყოფილვარ, რა მინახავს?!
უგზოდ, უკვლოდ, უქმად მავალს, მითხარ რამე, რომ გავეცნო აწმყოს, წარსულს და მომავალს,
მაშინ მუზაც თვალს გაახელს, მაგრამ ჯერ კი გთხოვ, სამშობლოვ, ნუ წამართმევ, მგოსნის სახელს. |
