|
როგორ არა ხარ ღვთიური, შენ, ჩემი ქვეყნის ბუნებავ, შენ შეჰქმენ თამარის სახე, დღესაც რომ გვეალერსება;
რამდენი მშვენიერება... ცხოვრების აღმართ-დაღმართი შენს მჭვრეტელს ვეღარ მერევა!
ზურმუხტის საგუბარები... ცოცხლად დამბადე, სამშობლოვ, მკვდარი არ ჩაგებარები! |
