|
უნდა აყვავდეს მალე ქვიშნები უნდა ბალახი დილამ დათრთვილოს, მე ამ ზაფხულზე დავინიშნები და მივატოვებ ჩემს საქართველოს. და თან წამყვება ვაჟას კრებული; ჩემს ლექსს ბალიშქვეშ ვინ ამოიდებს ჩუმი ოცნებით გაოგნებული. შენი დაკარგვა და დატოვება; სოფლის ბავშვები აღარ მელიან, არ მელის მუხა ათასრტოება. არის გულის და თვალის ამხელი; ვიცი, მომელის მე უარესი, ალბათ გატყდება ჩემი სახელი. დაშორებულს კი ვეღარ მიშველი; იქნებ დაიწყოს ცოდვა ლუვრიდან და გადავიქცე მე ბულ მიშელი. მინდა მივიდე შეუცოდველი ყრუ მონასტერში კათოლიკების, სადაც მიკითხავს ლოცვას კლოდელი. უკვე დაქანცულს ვნების წვალებით... მე ვეღარ მივალ სოფლის წყაროსთან და ვერც თამაშით დავიღალები. |
