|
ის, რაც არ ითქმის, რასაც მალავენ, მე გადავწყვიტე ვთქვა და გაგანდოთ, როგორც უცნობი კაცის სალამი, ანდა წერილი უმისამართო. ვწოვო ზედაზნის ღრუბლის ჯიქანი, ვსვა გაზაფხულის სუნთქვა ფიცხელი კავკასიონის ბროლის ჭიქებით. გულიდან, რასაც დიდხანს ველოდი და ერთხელ კიდევ, უკანასკნელად დავთვრე ამ ჩემი საქართველოთი. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • თამაზ ჭილაძის პოეზია |
