|
ჭრელი პეპელა დაათრო და გააბრუა იამა... მას მიეპარა ყმაწვილი, დაიჭირა და იამა...
თავს რითი ირჩენ შენაო? როგორ არა გღლის მთელი დღე მოუსვენარი ფრენაო?“
ვსცხოვრობ მე უზრუნველადო... იქ ყვავილები გაშლილან ჩემ საზრდოდ, საწუწნელადო.
ჩემს ნებაზედაც დავფრენო, მაგრამ დღეგრძელი არა ვარ... გამიშვი... ნუღა მაცდენო!“
გაფრინდა ნაზი პეპელა... და თითქოს ნიშნად მადლობის, თავს ევლებოდა ნელ-ნელა. |
