|
ისე მშვიდია ეს გაზაფხული, თითქოს, უბრალოდ თამაშობს ბავშვი და თავის უცხო წარმოსახვებით კვლავ ინარჩუნებს სიზმართან კავშირს...
მოგონებების შემორჩა ხარდანს; სხვა არაფერი არც გვაბადია, ამ უსიცოცხლო წარსულის გარდა.
მაინც გავრბივართ გულისხეთქებით და გაზაფხულზე, ატმის ხესავით, მოგონებათა ნაღმზე ვფეთქდებით...
იძირებიან წვიმათა შვავში, ისე უბრალოდ და გატაცებით, ისე საშიშად თამაშობს ბავშვი... |
