|
ყურძენი დამწიფებულა, დახე, როგორ წითლად ღუის, ჩქარა, თორემ რთველი, თორემ კოღო, ბუზი თავს დაბზუის.
ამოუდგნენ თითო ვაზსა, ყურძენს სვლეპენ, იცინიან და მოაბეს მხარი მხარსა.
გაჰკრეს, გაჰკრეს ვენახს ხელი, კალათები იზვირთება და შეიქმნა ხშირი რთველი!..
კალათს სცლიან ზედიზედა, აბა, ბიჭო, მარნისაკენ, თორემ ძლიერ გაიჭედა.
სიცილით და ღიღინითა, ურმით მიაქვთ საწნახლისკენ, ნება-ნება, ჭრიჭინითა...
ან ჯაგანი, ან აკიდო, შენი წილი ზამთრისათვის მოდი, ზურგზე წამოგკიდო...
ხილს ვინახავთ საზამთროსა, ყურძენი სჯობს შესანახად ნესვებსა და საზამთროსა...
მოწანწკარებს ტკბილი წყარო, აბა, ბიჭო, შეადექით, ახლა წურვას მოვუჩქაროთ...
შემოადგნენ საწნახელსა, გადიან და გამოდიან, უმადლიან ყურძნის რთველსა.
ძლივსღა იტევს მოკლე ღარი, ჩქაფაჩქუფით მოჩქრიალებს, ქვევრი დახვდა უმაძღარი!..
ჩვენის ოფლით მონაგარი, მაშ, პირველა ღვთისთვის იყოს, ზედაშე და კელაპტარი!.. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • რაფიელ ერისთავის პოეზია |
