|
ადე, პირი დაიბანე, გამოფხიზლდი, ჩემო თინა! რახანია ცელქმა სიომ ვენახები დაირბინა.
ისე, რომ არ შეაშინა; ქარვა-მტევნებს გადაჰკოცნა, რთველიაო, აგრძნობინა.
გოდრებით და კალათითა, რადგან მეტი სიმწიფისგან ზედ ადნება ვაზებს თითა.
დედის გულის ბარაქალა, იქ მიგელის ბუდეშური, მარცვალა და ხარისთვალა.
დატრიალდი, დაირბინე, ვაზებს რთველი მიულოცე, აკოცე და აკოცნინე. |
