|
ქარს გაახელებს სურნელი მიწის და ნდომის ჟინი გაავერაგებს, ნოემბრის ხენი ჰკარგავენ სირცხვილს და ქარს ატანენ ყვითელ პერანგებს.
და წვიმის შიშით ვეღარ ისვენებს; თან ეზარება ქოლგის წათრევა, თან კატასავით უფრთხის სისველეს.
ციდანაც წვიმის წვეთები ცვივა; ქალაქს ღრუბლები რუხად ფარავენ და თმების ვარცხნით ერთობა წვიმა. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ვახუშტი კოტეტიშვილის პოეზია |
