|
ჩემ სულში სევდა თოვლივით ელავს, ისევ მწუხარე ხმებია ზარის. მოვიდა უცებ და მიდის ნელა ეს შემოდგომა, როგორც სიზმარი.
გაღმა ლანდივით გამოჩნდა ცხენი. მიწა ეცემა ჩემს მოღლილ ხელებს, ვწუხვარ და ქრება დღე მოსაწყენი.
როგორც ქალწულის მძიმე გოდება. ო, სიყვითლეა, სიყვითლე ყველგან, და მეც სიკვდილი მიახლოვდება.
სილაზე ნელა დაფრინავს ყვავი. ამ ღრუბელს, ამ ცას, ვიღაც უმზერდა წინათ, როდესაც მე არ ვიყავი.
სანამდე მივალ ასეთ სიმწარით. მოვიდა უცებ და მიდის ნელა ეს შემოდგომა, როგორც სიზმარი. |
