|
ცამ სარტყელივით შემოიზომა შორი მთა, ვერცხლის ზარნიშიანი. ისმის ცისფერი ჰაერის ტყდომა, როგორც ატლასის ჩუმი შრიალი. მყინვარზე ცეცხლი რომ გააჩაღოს, და ასარკული ზეცა თავს გვაყრის ოქროს წისქვილის ნაფქვავ ბაჯაღლოს. შევცქერი, თვალის მოწყვეტა მიმძიმს, ვხედავ ლურჯ მთაზე ღრუბლების ფარას და მოოქროვილ ბეწვების ციმციმს. და ყინვა ხიდქვეშ უნდა ტიროდეს, რადგან ანთია ასი სანთელი მტკვრის აყვავებულ სანაპიროზე. მკერდზე კვირტები აჰფეთქებია, რადგან ანთია ასი სანთელი და ჩირაღდნები აღარ ჰქრებიან. მზე არის გარეთ და მზეა შიგნით. ელავს თბილისი ვეფხის ტყავივით, როგორც რუსთველის გაშლილი წიგნი. იანვრის შუქით გარემოცული. ჰაუ, სიცოცხლევ აყვავებულო, რამდენი მზეა შინ შემოსული! |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ალექსანდრე აბაშელის პოეზია |
