|
მე ახლა მხოლოდ ამ თოვლით ვცხოვრობ, მათოვს და მათოვს თეთრი ვარდები, და როგორც შენი დუმილი - თოვლიც სავსეა თრთოლვით და ჟრუანტელით...
მხურვალე თოვლი არწივის მსგავსად. და შავად ბზინავს ტრამვაის ხაზი, რომელიც უკვე არ მიდის არსად...
თითქოს დააფრთხეს ჩემმა ჩრდილებმა... და მავიწყდება ზურგს უკან მდგომი მოვალეობა და მორჩილება. |
