|
... და სწუხდა მამა: ეს იყო შვილი, მამის კი არა - დედის გენებით! ზრდიდა ალერსით. ზრდიდა მათრახით. ზრდიდა ფერებით. ზრდიდა გინებით! და ასწავლიდა, სად, რანაირად და რატომ უნდა შოვნა იარებს: „ბრიყვო! მთაწმინდას რას დაინახავ, თუ წიწამური არ გაიარე!” ... და არა მარტო დედის გენები - შვილს დარჩა მამის „სუპერ-ფილიპსი”, შვილს დარჩა მამა, როგორც წარსული... შვილს დარჩა მთვარე... ღამე... თბილისი... და მუდამ, როცა ღიმილიანი ფიქრობს, რომ ქვეყნად ყოფნა მართლა ღირს - სულ ენატრება... სულ ენატრება... რად ენატრება მამის მათრახი... |
ლექსები მამაზე • • •  • • • ტარიელ ჭანტურიას პოეზია |
