არჩილ სულაკაური - მწუხრის ზარი

მამის ხსოვნას

ყველაფერს ერქვა თავის სახელი:

წყურვილს - წყურვილი, ტკივილს - ტკივილი.

ოღონდ ტკივილებს მე ვერ ვამხელდი,

ვმალავდი ჩემი მწარე ღიმილით.

და ნისლი, როგორც ფიქრი დაღლილი,

გაცვეთილ ბილიკს სიზმრებში ხვევდა.

ყველაფერს ერქვა თავის სახელი:

დუმილს - დუმილი და სევდას - სევდა.

უეცრად მწუხრმა დარეკა ზარი,

ბინდში დუმილი უკან იხევდა

და მერმე ზეცას გაუჩნდა ბზარი,

ბზარიდან ღმერთმა გადმოიხედა.

შენი ტაძრისთვის მთაში ვეება

ქვისგან გათლილი ამქონდა კარი

და უპატრონოდ მიტოვებული

იალაღებზე ბღაოდა ცხვარი.

შეიძლება დაგაინტერესოთ