|
ის, შენობებში ჩამჯდარი თეთრად, დიდი რუსთველის სახელს ატარებს, მოდიან, მაგრამ მასთან შეხვედრა ვერ გაუბედავთ ქუჩებს პატარებს.
მოდის აქეთკენ და გზას უნდება, მოვა, შეხედავს მას მოკრძალებით და მერე ისევ უკან ბრუნდება.
როგორ იწვოდნენ ცეცხლში, ღადარში, ვახუშტის ქუჩა მტკვარს გამოჰყვება და მოშორებით ეტრატს გადაშლის.
მარტო სიმღერა არ დამშვენდება, - და ჭავჭავაძის ქუჩას ჩაირევს, თვალს გააყოლებს და გაჩერდება.
(მარადი ყრმობა სურდათ მოხუცებს) და შურთ რუსთველის პროსპექტის ბედი ჩახრუხაძის და შავთელის ქუჩებს.
შნოსა და იერს ჰმატებენ ქალაქს, და როგორც ერთხელ დასახულ მიზანს, ირგვლივ უვლიან უწმინდეს ალაგს. |
