|
თბილისს ვარდისფერი სახე გაუფრინდა, ყელზე დაეკიდა მთვარე... როგორ მენანება, როგორ მენატრება, ნაღდი თბილისური ღამე.
ბაღში - მოწყენილი გედი, ტაძრის სინაზეში ჩიტის გადაფრენა, თმები - მოქნეული ფრთები.
ცხელი სიყვარულის როკვა, მერე ცრემლები და მერე სინანული, სიონს გალობა და ლოცვა.
ვაჟას პოეზიის ცეცხლი. ცისფერ ბილიკებზე ლურჯი გარინდება, გალას სისხლიანი ლექსი.
გული - გაგლეჯილი მთვარე. ღმერთო, მენატრება, როგორ მენატრება ნაღდი თბილისური ღამე. |
