|
მომენატრება მყუდროება. ტყის იდილია, - იქ თეთრი მთვარე კაკაბივით ზის ხშირად სერზე... მივყვები ჩუმად თავდახრილი ჭალებს ჩრდილიანს და ვფიქრობ შენზე... სულს დამიამებს იდუმალი მდინარის ნანა... ვიღაც შეარხევს გიტარის სიმს და ააკვნესებს... და ფოთლებს მთვარის წვეთები ნამავს... დობილოებში ნაჩალარზე დაცემა თრთვილის, მაგრამ სულ სხვაა, როს ვიხსენებ გულის ფრიალით ჩვენს ჩუმ ეზოში - თბილისს... |
