|
ცას ეკიდა შემოდგომის წვიმა, ნელი ქარი ალმაცერად ხრიდა, სველდებოდა შემოდგომა-თივა, სოკოები გამორბოდნენ ტყიდან. რაც ძირს ხრიდა, ამძიმებდა სივრცეს, თითქოს ქარმა დაარხია თუთა და ტოტებმა სიმსუბუქე იგრძნეს. ცახცახებდა ჩამავალ გზის გუბე, შემოდგომა მიჰყვებოდა ჭალას, სველი ფოთლით ევსებოდა უბე. ხელისგულზე მიკენკავდა წამებს... იზრდებოდა წეროების ყივილზე ხარის თვალში ჩარჩენილი ღამე. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ლაშა გახარიას პოეზია |
