|
სასადილოს კუთხეში, თაღით გადახურულში, ვენურ სკამზე დაჯდები, მოგეხვევა ბურუსი. დარბაზი და მაგიდა, სხვა ქალაქში გადახვალ თითქოს სხვა ქალაქიდან. ის დრო უტკბილესია, საქანელას თოკები ნეტარებით კვნესიან. მაგრამ მზერა დაგეძებს, ეფარება მოხუცის ლანდი ფარდის ნაკეცებს. ამოსული სკივრიდან. იგი გეფერებოდა, გირეცხავდა, გივლიდა. სიტყვებს ცისფრად ღებავდი, ფარფატებდნენ დილიდან მხოლოდ დაღამებამდე. გაიელვებს ყოველი, ის, რაც პათეტიური არის, ვით ბეთჰოვენი. გამეფდება წყვდიადი... მაგიდასთან ღიმილით მოვა ოფიციანტი. |
