|
მე ისევ მესმის წარსულის კვნესა, კაეშანს ჩემსას სიჩუმე ათრობს. დაკარგულ საფლავს ვიგონებ შენსას, სადაც, ძვირფასო, გძინავს და გათოვს!..
ეგ ხომ შენი ხმის შრიალი არის! შენი უკვდავი ღიმილი მაკრთობს - გამოშუქება ციური მხარის! |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • კოლაუ ნადირაძის პოეზია |
