|
იყო საღამო - შენ არ იყავი, იყო სიმღერაც, სითბოც, ინტიმიც, ისევ და ისევ მე შენ მიყვარდი და მოვფრინავდი შენსკენ ჩიტივით.
და ბედს არავინ არ უჩიოდა, შენი სახელი, ფიქრში ნათქვამი, სახეზე მაჩნდა როგორც ჭრილობა.
შენი სახელი ლამის წამომცდა, საღამოს თითქოს ეშხი არ აკლდა, და მაინც რაღაც აკლდა საოცრად... |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ტერენტი გრანელის პოეზია |
