|
მიასვენებდნენ მინდვრები ქარებს, ქარებს თან ახლდათ სურნელი მინდვრის და შებინდების ბურუსით მთვრალებს თრთოლვით მიჰქონდათ სიმშვიდე იმ დღის.
კბოდეს და შაშვი კენკავდა მარცვალს, მოცვის სიწითლით ღვიოდა ბორცვი, შეგუებული დღეს ვნებით დამცხრალს.
წაშლილ სიმწვანის ფერშეცვლილ ჩანჩქერს, დგებოდა ჟამი, როცა სიმშვიდე მარტოობას და საფიქრალს გაჩვევს. |
