|
შენს ნაჩუქარ ზეცას ვფიცავ, შენს ფარაში ვდგები მწყემსად, მე შენს ნაცვამ პერანგს ვიცვამ, შენს ნაპირალ წყალსაც მე ვსვამ.
მე ვჭამ, ისევ მე ვცვეთ შენს ძველ წუღებს, - ლამის მაინც მომკლას ეჭვმა, ბევრი ხომ არ შეგაწუხე. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • მორის ფოცხიშვილის პოეზია |
