|
ცა - უსასრულო, ზღვა - უნაპირო. გზა - ატლასივით გლუვი გემბანი, მოგიგონებდი, მაგრამ ვაი რომ აყვირდებიან მოგონებანი.
იელებს ძილში, დააღვიძებენ სიზმრებს, ვით ბავშვებს, დააფეთებენ დაბორკილ რაშებს, - ვაით და ვიშით, ვაით და ვიშით...
კვლავ რომ არ მქონდეს აწ დაკარგულის დაკარგვის შიში. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • მორის ფოცხიშვილის პოეზია |
