|
სხეულში სული აყვირდა უცებ, ქუჩაში გული ითხოვდა შველას, მაგრამ არავინ ფიქრობდა გულზე, თავის ტრამვაის ელოდა ყველა.
დუმილს კბილებით ეჭირა სითბო, - ვალიდოლივით ქათქათა მთვარე იყო ახლო და შორს იყო თითქოს. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • მორის ფოცხიშვილის პოეზია |
