|
სულ ერთი კვირით ვჩერდები მგზავრი საფლავთან, სადაც სიჩუმეც ყარს, - მთვარეს ხელს ვაჭერ, წკრიალებს ზარი... ვიცი, ცა უხმოდ გამიღებს კარს. წუთით შემეტყო პატარა დაღლა, მაქვს მოლოდინი, რომელიც მკლავს, - თვალს ჩვენ აქ ვხუჭავთ სამარადჟამოდ, თორემ იქ, მაღლა ახელენ თვალს. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • მორის ფოცხიშვილის პოეზია |
