|
შენ ჩამომართვი ბავშვური ხელი - პეპლის ფრთასავით ნაზი და სუსტი, შეცბუნებული დავდივარ მერე, თითქოს რაღაცა სასწაულს ვუცდი. რომ გავურბივარ ვნებას ჟინიანს, შენი უმწეო, სუსტი თითების - ლომის ტორივით რომ მეშინია!.. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • შოთა ნიშნიანიძის პოეზია |
