|
მშვიდობით, ჩემო ძვირფასო, ჩემო აუხდენელო ნატვრავ, იმედო... როგორც არ უნდა მტანჯოს და მგვემოს, მაინც შენს აჩრდილს უნდა მივენდო.
დავწყნარდი, როგორც წარღვნის წინა დღე და მომწყვდეული ქუთუთოებში, შენი გულივით ფეთქავს სინათლე. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ოთარ ჭილაძის პოეზია |
