|
აყვავებულა არაგვზე დეკა, ნისლი მოცურავს მთა-მთა. სევდა მასწავლეს, ფშავლის ასულო, ემაგ თაფლისფერ თვალთა. არ მაკოცება, ნეტა? შენთან ღრეობა მწადიან, ქალო, ყოფნა მწადიან შენთან. რაისად სთელავ კენტად. მოდი, ვიქნები შენი წაწალი, მთები დავლახოთ ერთად. შენ ძმათ შემაჭრეს ხმალზე, - ნეტა, მანახა, როგორ მიტირებ, გლოვის სევდიან ხმაზე. ნისლი მიცურავს მთა-მთა. სევდა მასწავლეს, ფშავლის ასულო, ემაგ თაფლისფერ თვალთა. |
