|
უნდა ვიტირო, კიდეც ვიყვირო ახალ გზაზედა, შუა წყალში ვარ, ცეცხლის ალში ვარ, არ ვარ ჭკვაზედა. მიწა-ცაზედა, ჩანგი გამიტყდა, სიმი დამიწყდა სევდის თქმაზედა. ვიღო ხელშია, დავთმო წერანი, ვღვარო მელანი, მოვწყდე ერშია. ამ სოფელშია, რუსთაველივით, გავხდე ბერივით მონასტერშია. ერთი მზისკენა, ქვადა ქცეულა, ვერ მოქცეულა ჩემი მზისკენა. მიდის სხვისკენა, და იეთიმ გურჯს მხადა, მომამზადა სამარისკენა. |
