ალექსანდრე ქუთათელი - დედა

აყვავდა შენი დარგული ვარდი,

დღესაც სანატრელ შენს სახეს ვუმზერ,

დაჭრილი მნახე და შენი დარდი

ამოვიკითხე დაღარულ შუბლზე.

შენ ჩემი თავი გედო უბეში

და ნაღვლიანად ნანას მღეროდი,

გულს ჩაგესახა მაშინ ნუგეში,

როცა ღვთისმშობელს ევედრებოდი.

არ გიგონებდე, მე ძალმიძს განა?

შენ ბოროტისგან ნიადაგ მიცავ.

შენი გალობა და ტკბილი ნანა

მაახლოვებდა სამშობლოს მიწას.

როცა გამოვრჩი და გავიარე,

შენს თვალში დილის რიჟრაჟი ჩადგა.

შენ საიდუმლო გამიზიარე,

შენი თვალების ნათელი მადგა.

შეიძლება დაგაინტერესოთ