|
სამშობლოვ, შენი ნაშობი შენს წინ დავიხრი ქედსაო, შეთვის სიცოცხლეს ვინატრებ, შევებრძოლები ბედსაო.
მსხვერპლად დავურთობ გულსაო, შენივ ალერსი ახარებს შეთვისვე დადაგულსაო.
ვერ შევაქებდი ბედსაო, რა მაფიქრებდა, სიცოცხლე მბრძანებლად შემყრის ხელსაო. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ალექსანდრე ყაზბეგის პოეზია/პროზა |
