|
ერთხანად ჩემო მძრახაო, ლიხს-აქათურო დედაო! გხედავ, რომ შამრიგებიხარ, მით შენთან სალამს ვბედაო.
ქართლსა და კახეთს ვხედაო.
სხვაცა გბაძავდეს, ნეტაო!
კარებს რო მაგრა ჰკეტაო. ვნება ნუ ასცდეს, სავნებლად ვინაც შენ გაგიმეტაო! |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ვაჟა-ფშაველას პოეზია/პროზა |
