|
ხანდახან, როცა მიმაგდებს სევდა და ეჭვისაგან ვარ დაშრეტილი, მღვრიე ნისლიდან როგორც მხედარი, გამოდის ხოლმე ჩემი შატილი. ჩემი გირევი, ჩემი უშგული და ჩემი გრემი, და ჟამი, როგორც ნანადირევი, მოაქვთ მაღალი, დაღლილი მხრებით... |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • არჩილ სულაკაურის პოეზია |
