|
ეს გაზაფხულიც მოვიდა, აგერ ჩამოშრნენ მთანია, საპირიქითოდ გაიხსნენ თოვლით შაკრულნი გზანია.
ფშავ-ხევსურეთის წყალია, მოხუის, მთა-კლდეთ შასტირის, როგორც ძმის კუბოს ქალია.
ბრიყვის ჩადუნას რძალია, ეკლებში თავსა მიმალავს, ბუნების ეშხით მთვრალია.
მაღა ცა, დაბლა ბარია. მარტო ეს გული საწყალი წინანდებულად მკვდარია. |
