|
ისეთნაირად გაჰქრა ეს შემოდგომა ქარვის, რომ ერთი გაღიმებაც არ მოუცია არვის.
შენ გამამართლებ, არა? მადლობელი ვარ მაინც, ჩემთვის ეს გრძნობაც კმარა.
ან მე, ანუ შენ, ან ის? რისთვის გვწყუროდა ყველას გულში ჩაგება დანის?
იქ შენ არავინ გელის, ნუ გეჩქარება ნახვა იმ უდაბური ველის.
ეს შემოდგომა ქარვის, მაგრამ ასი წლის შემდეგ ის არ დაგვტოვებს არვის. |
