|
საღამო, მახსოვს, სწუხდა ქარივით, ამ ხმაში იყო ფარული დარდი. დაფნა და ვარდი მოჰქონდა ქალებს, შემოდგომების დაფნა და ვარდი.
გათენებამდე უნდა ვიბრძოლო, არა ერთი მსურს ვპოვო ყვავილი და დამჭკნარები გადავისროლო. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • გალაკტიონ ტაბიძის პოეზია |
