|
მტკივა და მტკივა ეს დეკემბერი, ყულფივით მახრჩობს ჯვარცმული სივრცე, და ისე მსახვრავს უსახო ფერი, ლამის გათელილ გალავნად ვიქცე. ზამთარი უხმოდ მიიცვალება, მე რომ მიყვარდა, ის ქალიც მიდის, შვლისფეხება და ნუკრისთვალება. ანგელოსების ფასკუნჯ თვალებთან, რატომ მათრია ცხოვრებამ, რატომ? ჭოგრიტით რისთვის მითვალთვალებდა? სამოთხე ფერად ტოგას იზომებს, უფლის ნაჩუქარ კენტ სტრიქონივით არსობის პური გამოვიზოგე. ქალივით მოთქვამს სიონთან ზარი, და ფოთლებს, როგორც დამფრთხალ წიწილებს, უგულოდ ფანტავს დეკემბრის ქარი. ჯერ ნუ წამიყვანთ, ღრუბლებო ცაში, ღამე კი კართან ისე ცახცახებს, როგორც დაჭრილი ბეღურა ქარში… |
