|
ძალიან ჰგავდა მამამისს ბავშვი, როგორც შუაზე გაჭრილი ვაშლი, ძალიან ჰგავდა ბიჭი მამამისს ისიც მკვირცხლი და ისიც თამამი... ბუნება ზუსტად იმეორებდა ხანში შესული კაცის ცხოვრებას. სიყრმის შეცდომებს, მაცდურ ზმანებებს, წარსულის არა-სასურველ ნაწილს, ოცი წლის შემდეგ, დაგვიანებით ებრძოდა აზრზე მოსული კაცი... ბავშვი კი მაინც ჰგავდა მამამისს, მაინც ცელქი და მაინც თამამი, ჰგავდა და იყო ბავშვი მამაზე - მხოლოდ ბავშვობის გამო - ლამაზი... |
