|
ჩვენ შარაბანით მივქროდით გზაზე. ვამბობდი: კვდება გული უდამოდ. თქვენ ჩემს დღიურში ჩასწერეთ ასე: მცივა! მშვიდობით, ო, სამუდამოდ! ლურჯ პეიზაჟით ცივი თვალების. ახლა მაწვალებს სივრცე ქალური და შემოხვედრა ყრუ ვაგზალების. ქება ეროსებს, ღმერთებს ფრთიანებს. რა ეშველება ამ "მაქსიმ გორკის" - ყველას მაშორებს და მაგვიანებს. ჩვენ მიგველოდა პატარა ხიდი. გადავდგებოდით გაფრენილ ხიდზე და გვიტაცებდა შორს მაინ რიდი. დაღუპულ პრინცის მოჩვენებები. თქვენ დედოფალი ორანჟერეის - პანის ყვავილებს კრეფდით ვნებებით. ახლა ვაგზლები მაწვალებს გრძელი, და მენატრება ჭლექით ნაფერი - შეყვარებული ქალწულის ხელი! |
