|
სიმღერის ჟინი მომივლის და ოჯახს გავეპარები, ლაღი, ყელმოღერებული მთისაკენ მივეჩქარები. ცით დახურული კარები, მინდა შოთასაც ვასმინო ფშავ-ხევსურთ დანაბარები. ორი ცეცხლი მწვავს ტრფობისა: ერთია - შემოქმედების, მეორე - ჯალაბობისა. დედა-ბუნება გრძნეული, - ქუდმოგლეჯილი გავრბივარ. მინდიად გადაქცეული. გულს ჯავრი დაეჭიდება, და ჩანგსა, ჭვარტლში მიგდებულს. ცრემლები დაეკიდება. ცოლ-შვილი ამიტირდება, ორივე საყვარელია, ორთავეს კვება სჭირდება, ორივ მე ამიხირდება და ორცეცხლშუა ეს გულიც იწვის და მინახშირდება. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • გიორგი ქუჩიშვილის პოეზია |
