|
მოწყენილი ვარ უშენოდ ისევ, ყურს ვუგდებ ჩუმი შემოდგომის სევდიან შრიალს და ოქტომბრის მზით სავსე ქუჩებში ჩამოცვენილი და დამჭკნარი ფოთოლი ყრია. ჩამქრალა ირგვლივ მობრიალე ზაფხულის ცეცხლი, ეს მერამდენედ იცვლება ჟამი, მაგრამ შენ ჩემთვის ვერასოდეს ვერავინ შეგცვლის. ვით ჩიტებისგან დაკენკილი ყურძნის მტევანი, გაყვითლებულა ახლა ეს პარკი და შენს ჩამოშლილ, გაწეწილ თმას ჰგავს შადრევანი. ყვითელ ჰაერში მიაფრენენ ბავშვები ერქანს და მე ვიხსენებ, საით წავიდა ის, რასაც ჩვენი სიყვარულის ზღაპარი ერქვა. ჩამავალ მზეში შორეული მთები ნათდება და არც კი იცი, ეს განშორება რომ საშინელი იყო ჩემთვის, ვით ანათემა. ლურჯი დღეების სილამაზე ვნებადაცლილი და დაბნეული ჩემი ფიქრები, ვით თბილი ქვიშა თითებს შორის ფრთხილად გაცრილი. ყურს ვუგდებ ჩუმი შემოდგომის სევდიან შრიალს და ოქტომბრის მზით სავსე ქუჩებში ჩამოცვენილი და დამჭკნარი ფოთოლი ყრია. |
