|
წარბგადარაზულ ქედებს გავყურებ, ცაზე მიკრულებს ჩოხის ქილებად. ცხენი გზის პირას წიწკნის სამყურას, ძერა თეთრ ღრუბელს ელივლივება. ცხენდაცხენ მივდევ, როგორც მდევარი; დატვირთულ ზვრებში წყარო ფანდურობს, კოცნისთვის მიხმობს ვაზის მტევანი. მიდი, იგემე, თუ გაირჯები. აგერ დამყნილი ჩანან ვაშლები, ვით თავწაკრული გლეხის ბიჭები. სულ კლდეზე მიდის, სულ აღმართია და გზისპირებთან ჩაუქრობელი ბროწეულების ცეცხლი ანთია. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ზურაბ კუხიანიძის პოეზია |
