|
პატარ წიგნს ერქვა "მზეში" მთვრალი ვიყავ მისი ეშხით, მზე მეჭირა ცხელი ხელში, მაგრილებდა წვიმის თქეში. გულუბრყვილო, როგორც ბავშვი და მიკვირდა ცეცხლის რაშით როგორ ჰქროდა ქალი ქარში. მქროლავ დროში ვაჰ, თუ ზამთრის ჩადგა თოში, ვაჰ, თუ გაცვდა წამთა თქორში სიხარულის მწვანე ქოში? მზეზე დნება ალბათ თოვლი და დოთლების დაკრულ თარებს უსმენს ლექსის ქალბატონი. |
